Mijn moeder vertelde mij ooit een verhaal over mijn vader toen hij nog jong was. Het was een tijd dat de handarbeidlessen nog ingericht waren rondom huishoudelijke klussen. Hier geen soldeerbout waarmee je je vingers kon verbranden of kladblokhouders die je zelf had gefiguurzaagd en beschilderd. Nee, je leerde er strijken en bouillon trekken.

Gebreide zwembroek
De handarbeid lessen golden voor jongens en meisjes. Iedereen moest eraan geloven. En zo leerden mijn ouders ergens in de jaren ’60 bij de broeders en de nonnen werkjes te breien. Mijn vaders eerste opdracht: maak je eigen onderbroek / zwembroek.

Gek genoeg vond mijn oma het een fantastisch idee haar zoon met een wollen zwembroek naar het meer te sturen. Met een gezin van negen kinderen leek het haar waarschijnlijk een geld besparend kledingstuk.

En zo vertrok mijn vader, hoog zomer, naar het plaatselijke zwembad om met zijn vrienden van het water te genieten. U raadt het al: het wol zette uit, waardoor mijn vader binnen luttele seconden eindigde in zijn blote billen. Al met al een leuk verhaal voor aan de keukentafel.

Warme billen
Mijn vader is er echter nog jaren boos over geweest en zal het hoogstwaarschijnlijk niet waarderen dat het nu buiten onze huiselijke vier muren te vinden is, maar ik heb een reden om het met u te delen. In een koude zomer waar we de zon nog niet zagen schijnen, dacht ik namelijk het volgende: misschien is dit het moment om allen het breiwerk weer op te pakken. Bankzitten doen we toch en zo steken we nog wat op. Als de zon dan heel eventjes schijnt, kunnen we de wollen zwembroek aantrekken… Om te zonnen dan. De wind raast om je oren maar het is wel lekker warm rond de billen.